داوری با گمان بر افراد مورد اطمینان، دور از عدالت است. حضرت علی(ع)

راز ماندگاری امیرکبیر

نمایش خبر : 146 | تاریخ انتشار : 20 دی 1395
به گزارش فراهان خبر؛ قلم از سوز سر می شکافد وقتی کهسرگذشت میرزا محمد تقی خان فراهانی(امیرکبیر) را می خواند. هنوز از پس از 165 سال داغی که نبود او بر دل تاریخ ایران و ایرانیان نهادف تازه است. این داغی نیست که کهنه شود.
اگرهم روزگار دوباره مجال ظهور میرزاتقی خانی دهد باز 165 سال عقب ماندگی را باید جبران کرد، به روزگاری که جهان به اندازه ی هزاران سال خود در همین مدت قافله تمدن خود را به جلو کشانده است، در وجود فرزند کربلایی قربان تمام استعداد و هوش تاریخی ایرانیان که در افسانه ها متبلور بود.
 
در آغاز سرگذشت امیرکبیر همین قدر کافی بود که به یاد آوریم ژاپن 165 سال پیش از هر جهت، شبیه ایران در همان دوران بود، عقب افتاده، فئودالی و استبدادی و خبریافته از گرگونی های قرن نوزدهم اروپا.
آنها با یکی دو سال پس و پیش «میجی» را یافتند  که پیشگام حرکتشان به سوی توسعه بود و ما «امیرکبیر» را.
 
در آنجا دوران میجی نیم قرن به دراز کشید و در ایران فقط 3 سال و نیم و سفینه ای که به این ترتیب با خطای ناصرالدین شاه جوان از مسیر منحرف شد. اینک در قرن بیستم با سفینه ی ژاپنی فاصله ای داریم که می دانیم و می بینیم.
 
 
اگر ناصر الدین شاه فرمان قتل امیر را کج داده بود، در تاریخ ایران شاهی نامدار و افسانه ای می شد و آغازگر توسعه و ساختن کشور بود و امروز نوادگانش به او افتخار می کردند.
 
محمد تقی، پس دوم کربلایی قربان سرآشپز قائم مقام بود، در چهرمین سال از اولین جنگایران و روس در روستای هزاوه فراهان از بطم فاطمه سلطان، دختر محمد بنا به دنیا آمد. دو سه ساله بود که همراه مادر به تبریزرفت تا در کنار پدرش باشد که نوکر معتمد میرزا عیسی قائم مقام فراهانی باشد. آنها خان زاد میرزا عیسی بودند که وزیر بود، به فراهانی ها عشق و ارادتی داشت و فراهانی ها هم به او مفتخر بودند.
 
سال بعد میرزا عیسی پیراز کار کناره گرفت و القاب و دستگاه را به پسرش میرزا حسن رسید و خود وزیر پیر از دور بر امور مراقب بود و بر درس و مشق شاهزادگان نظارت می کرد. در این زمان محمد تقی همراه نوه های میرزا درس می خواند و هم به خدمت در آشپزخانه مشغول بود.
 
هوش، تبحر، نگارش و سرآمدی محمد تقی از نوادگان میرزا سبب شد که میرزا عیسی او را میرزا بنویس خود کند، محمد تقی 15 ساله بود که میرزا درگذشت در این زمان، نائب السلطنه به وزارت میرزا ابوالقاسم در کار با جنگ عثمانی بود و نوشتن قراردادها و عهد نامه و گزارش ها امور به عهده محمدتقی جوان بود.
 
محمدتقی، در هوش نابغه ی بود که هیچ نویسنده خودی و بیگانه ای نیست که درباره او چیزی ننوشته باشد، امیر پشتکاری شگفت آور داشت، درستی و راست کردی او از مظاهر دیگر استحکام اخلاقی اوست.
 
محمد تقی استعدادش در سرای قائم مقام شکفته شد و با خدمت دیوانی در سلک دبیران قائم مقام درآمد و درس سیاست را در دستگاه حکومت عباس میرزا آموخت در مرحله بعد که امیرکبیر به وزارت آذربایجان رسید، در کار سیاست ورزیده و ماهر بود.
 
امیرکبیر از نظر رابطه اش با اجتماع نماینده ی روح زمان بود و نوآوری در راه نشر فرهنگ و دانش و صنعت جدید؛ پاسداری هویت ملی و استقلال سیاسی ایران در مقابله با تعرض غربی؛ اصلاحات سیاسی مملکتی و مبارزه با فساد اخلاق مدنی از اقدامات این مرد بزرگ بود.
 
مبارزه با استبداد داخلی (ناصرالدین شاه) و درباریان، مبارزه با تحجر و خرافه گرایی، احداث مدرسه دارالفنون به عنوان اولین مدرسه جدید در ایران، مبارزه قاطع با مفاسد اقتصادی و رشوه خواری، مبارزه با اشرار، سرکوب شورش ها و فرمان اعدام سید علی محمد باب و پایان دادن و سرکوب شورش محمدحسن خان سالار فرزند الله یارخان آصف الدوله در خراسان (در نوروز ۱۲۶۶ ق) از مهمترین اقدامات امیرکبیر بود.
 
آنچه که امیرکبیر را «محبوب تاریخ ایران زمین» کرده است کارنامه مملو از خدمات صادقانه بود او اعتلای ایران زمین را هدف خود قرار داده بود و با موانع مهم بر سر راه تحقق آن مردانه ایستادگی و مبارزه کرد. امیرکبیر حمایت از کالای ایرانی و تولیدات ایرانی را سرلوحه برنامه اقتصادی خود قرار داد.
 
 
 انتهای پیام/
 
 
 
 
دیدگاه کاربران
دیدگاهی توسط کاربران ثبت نشده است .
فرم ارسال دیدگاه
نام کامل :
پست الکترونیکی :
متن پیام :
کد امنیتی : تصویر كد امنیتی
عکس خوانده نمی شود
شرکت اسید میهن فراهان
ارتباط مردمی
salamup.ir